Görünüşte neşeli ve canlı olan çiçekler, bazı anlarda en derin hüznün sembolüne dönüşebilir. Mezarlıkta bir demet çiçek, insanın içini nasıl sızlatır, hiç düşündünüz mü?
Çiçekler… Genelde neşe, sevgi, doğallık ve hayatla özdeşleştirilir.
Güzellikleriyle göz okşar, kokularıyla ruhu sarar. Ancak her güzel şey mutluluk getirecek diye bir kural yok. Çiçekler de mutsuz eder. Üstelik hiç beklemediğiniz bir anda, hiç beklemediğiniz bir yerde… Psikolojide renklerin ve doğanın insan ruhuna iyi geldiği söylenir. Fakat bazen güzellikler, bir acının üstünü örtmez. Örneğin bir mezarın başına bırakılmış taze çiçekler, içinde yoğun bir hüzün taşır. O çiçekler ne kadar canlı olursa olsun, onların varlığına sebep olan kayıp, içinizi yakar.
Bir veda aracı
Birine son kez çiçek götürmek fikri başlı başına yıkıcıdır. Doğum günü için değil, mezarı başında vedalaşmak için alınır o çiçekler. Bu bile çiçeğin ne kadar çift anlamlı bir sembol olduğunu gösteriyor. Gülümsetebilir de; ağlatabilir de… Mezarlıklarda renkli çiçekler görmek aslında büyük bir çelişkidir. Hayatın içinden gelen bu zarif varlıklar, ölümün en sert yüzüyle buluşur. Toprakla birleşen bedene veda eden insanlar, son bir dokunuş olarak çiçek bırakır. Ama o çiçek, içeriği boşalmış bir anlam gibidir: Güzel görünür ama buruk hissettirir.
Çiçeklerle gelen içsel rahatsızlık
Bir yakınının mezarına gidip de taze çiçekler bırakan herkes bilir: O anki his, güzellikten ziyade eksiklik hissidir. Renkler aldatıcı olabilir. Canlılık aslında oradaki cansızlığı daha da görünür kılar. O yüzden bazı insanlar mezara çiçek bırakmaktan bile kaçınır. Çünkü o görüntü, eksikliği tamamlamak yerine daha da büyütür. Çiçeklerin bazı insanlar üzerinde tetikleyici etkisi vardır. Geçmişte yaşanmış travmalarla bağlantılı olabilir. Sevilen birine son yolculuğunda alınmış bir buket çiçek, her zaman aynı tür çiçeği görmekle acıyı tazeleyebilir. Bu da gösteriyor ki estetik her zaman ruhu iyileştirmez, bazen acıyı yüzeye çıkarır.
Çiçekler ne anlatır?
Çiçekler sessizdir ama güçlü bir mesaj taşır. Bazen özlemi anlatır, bazen pişmanlığı. Kimi zaman keşkeleri, kimi zaman ise hoşça kalları… Duyguların görsel tercümesidir adeta. Bu yüzden her çiçek bir anlamdır; her anlam ise bir his… Toplum olarak çiçekleri pek çok anma ve kutlama ritüelinde kullanıyoruz. Düğünde, doğumda, mezarda… Her biri farklı anlama gelir. Aynı objenin hem neşeye hem yasa eşlik etmesi bile, onun çok katmanlı duygusal anlamını ortaya koyar.
Neden mutsuz eder?
Belki de çiçeklerin o saf güzelliği, bir zıtlık yaratır. İçinizdeki karanlıkla dışınızdaki renkli görüntü arasında bir çarpışma olur. Mutlu hissetmeniz beklenirken, tam tersi olur. Çünkü çiçek, kaybedilen birinin anısı haline gelmiştir artık. İnsan zihni, nesnelere anlam yüklemeyi sever. Çiçekler de bu anlam yüklemesinin başında gelir. Kimine umut verir, kimine acı. İşte bu yüzden çiçekler bazen sadece çiçek değildir. Bir vedadır, bir ağıttır, bir iç sızısıdır…
Çiçekler güzeldir. Rengârenktir, canlıdır, doğaldır. Ama bazen tam da bu yüzden, hüzün verir. Çünkü hayat gibi… Ne zaman ne getireceği belli olmaz. Bir çiçek bazen gülümsetir, bazen gözyaşı getirir. Ama hep bir şey anlatır.
Yorumlar kapalı.