DAĞLARIN VE HÜRRİYETİN EFSANESİ: KAFKAS KARTALI ŞEYH ŞAMİL
1797 yılında Dağıstan’ın Gimri köyünde dünyaya gözlerini açan bir çocuk, sadece bir coğrafyanın değil, tüm İslam dünyasının hürriyet sembolüne dönüşeceğinden habersizdi. Tarih onu “3. İmam” ve adıyla özdeşleşen unvanıyla kaydetti: Kafkas Kartalı Şeyh Şamil.
Çarlık Rusyası’nın devasa ordularına, çelikten iradesi ve sarsılmaz inancıyla tam 25 yıl boyunca direnen Şamil, yarım milyon Rus askerini Kafkas dağlarına çakılı tutarak askeri dehasını dünyaya kanıtladı.
Yaralardan Doğan Direniş
General Yermolov’un köyleri yakıp yıktığı dönemde dağlara çekilen Şamil için mücadele hiç kolay olmadı. Gimri’de gerçekleşen kanlı bir çatışmada minareden atlayıp üç Rus süngüsüne hedef olmasına rağmen hayatta kalmayı başardı. Karısı, kırılan kemiklerini elleriyle yerine koyarak onu bitkisel tedavilerle yeniden ayağa kaldırdı. Bu mucizevi kurtuluş, onun direniş bayrağını daha da yüksekten sallamasının habercisiydi.
Ahulgo Kuşatması’nda, halkının imha edilmesini önlemek adına 8 yaşındaki oğlu Cemaleddin’i Çar’a rehin vermek zorunda kaldı. Ancak 15 yıl sonra gerçekleştirdiği amansız bir baskınla Gürcü prenseslerini esir alarak oğlunu geri takas etti.
1845’teki Dargo Savaşı’nda ise Prens Vorontsov komutasındaki 18 bin kişilik Rus ordusunu sık ormanlık alanda ağır bir yenilgiye uğrattı. Rus tarihçilerinin kayıplarından ötürü “Peksimet Seferi” olarak adlandırdığı bu harekat, Şamil’in gerilla taktiklerindeki üstün yeteneğini tescilledi.
Yalnız Bırakılan Bir Kahraman
Kırım Savaşı sırasında Osmanlı İmparatorluğu kendisine “Kafkas Naibi” unvanını tevdi etse de, beklenen askeri ve lojistik yardım bir türlü Kafkas dağlarına ulaşamadı. İzolasyon, erzak sıkıntısı ve tükenen mühimmat, 25 Ağustos 1859’da onu tarihi bir karar almaya zorladı.
Gunib’te kaya bloklarının arasından inen Şamil, halkının ve kadınların katledilmesini önlemek amacıyla Prens Baryatinski ile anlaşarak silah bıraktı. Bu bir pes ediş değil, milletini kıyımdan korumak adına atılmış stratejik bir adımdı.
Gimri’den Medine’ye Son Yolculuk
Çar II. Aleksandr tarafından Kaluga’da saygın bir sürgün hayatına tabi tutulan Şamil, yıllar süren esaretin ardından nihayet Hac izni aldı. İstanbul’a gelişinde Sultan Abdülaziz ve Osmanlı halkı tarafından büyük bir coşku ve hürmetle karşılandı.
Aşkıyla yandığı kutsal topraklara ulaştıktan kısa bir süre sonra, 1871 yılında Medine’de Peygamber Efendimizin (s.a.v.) huzurunda son nefesini verdi. Naaşı, Cennetü’l-Bakî Mezarlığı’na defnedildi.
Kafkas Kartalı Şeyh Şamil; arkasında mağlubiyet değil, kısıtlı imkanlarla koskoca bir imparatorluğu çeyrek asır boyunca dize getiren unutulmaz bir adanmışlık mirası bıraktı.
Yorumlar kapalı.